فراتر از هیاهو

بازگشت به عصر «کردار» در جهانِ «شعار»

در دنیای پر از شعارهای توخالی و فریب رسانه‌ای، زمان آن رسیده که گوش‌ها را ببندیم و به «کردار» بنگریم. مقاله‌ای تحلیلی دربارهٔ مسئولیت انسانی، اخلاق و صلح برای نسل‌های آینده.

×

بابک ارجمندیدوشنبه 27 بهمن 1404 | 2 روز پیشاین روزها جهان به یک «بازار مکارهٔ واژه‌ها» تبدیل شده است؛ جایی که در آن، هرچه صدایت بلندتر باشد، انگار حق با توست. اما در پس این هیاهو، حقیقتی گم شده است. ما در عصر «طبل‌های توخالی» زندگی می‌کنیم. از سیاست و تجارت گرفته تا روابط انسانی، گویی هویت آدم‌ها در «شعار»هایی خلاصه شده است که بر زبان می‌آورند یا در فضای مجازی بازنشر می‌کنند. اما حقیقت تلخ اینجاست: شعار، ارزان‌ترین کالای بشر است. فریاد زدن برای جنگ، نفرت و نابودی، نه شجاعت می‌خواهد و نه هزینه؛ تنها نیازمند حنجره‌ای است که به منطق متصل نباشد. ۱. تراژدی گوش‌های خسته رسانه‌ها و افراد سودجو، ذهن ما را با کلماتی بمباران می‌کنند که هدفشان نه آگاهی، بلکه «تحریک هیجان» است. شعارها طراحی شده‌اند تا جای فکر کردن را بگیرند. وقتی شعاری را تکرار می‌کنیم، در واقع به مغز خود مرخصی می‌دهیم. اما امروز، در این شرایط پیچیده اجتماعی، زمان آن رسیده است که «گوش‌ها را ببندیم و چشم‌ها را باز کنیم». بستن گوش به معنای بی‌تفاوتی نیست؛ بلکه به معنای فیلتر کردن آلودگی‌های صوتی است تا بتوانیم «کردار» را ببینیم. در دنیایی که همه از صلح دم می‌زنند اما برای جنگ سلاح می‌سازند، تنها متر و معیار حقیقت، عمل است. ۲. مسئولیتِ بودن؛ پیوند میان دیروز و فردا ما تافته‌های جدابافته از هستی نیستیم. هر کدام از ما حلقه‌ای از یک زنجیرهٔ طولانی هستیم. نیاکان ما، نه با شعارهای زیبا، بلکه با رنج، فداکاری و عرق جبین، بستری را فراهم کردند که ما امروز بر آن ایستاده‌ایم. سهم ما چیست؟ آیا ما فقط مصرف‌کنندهٔ میراث گذشته هستیم یا معمار آینده؟ پذیرش این نقش، لزوماً به معنای انجام کارهای بزرگ و قهرمانانه نیست. فداکاری می‌تواند در انجام درست وظیفهٔ شغلی، در انتخابِ سکوت به جای قضاوت، و در ترجیحِ «انصاف» بر «منفعتِ آنی» باشد. این همان «شعار خاموشِ مهر» است که در عمل تجلی می‌یابد. ۳. تقابل با بی‌اخلاقی سازمان‌یافته در دنیایی که رسانه‌ها و افراد بی‌اخلاق سعی دارند «بی‌تفاوتی» یا «نفرت» را به عنوان یک ارزش به ما بفروشند، «اندیشیدن» یک کنشِ انقلابی است. اندیشیدن به این که: «این حرفی که می‌زنم یا این کاری که انجام می‌دهم، چه اثری بر جهانِ پس از من خواهد داشت؟» صلح و دوستی، برخلاف جنگ، نیازمند «بنا کردن» هستند و بنا کردن همیشه سخت‌تر از تخریب است. کسی که شعارِ مهر می‌دهد، باید ابتدا در درون خود با دیوِ خودخواهی بجنگد. نتیجه‌گیری: از کلام تا گام بیایید برای مدتی، کلماتِ پرطمطراق را کنار بگذاریم. بیایید به جای آنکه بگوییم «باید جهان را تغییر داد»، از خود بپرسیم: «امروز کدام عمل من، ذره‌ای از رنج انسانی دیگر کاست؟». ما در برابر نسل‌های بعد مسئولیم؛ نه برای شعارهایی که در دفتر تاریخ می‌نویسیم، بلکه برای دنیایی که با رفتارهایمان برای آن‌ها باقی می‌گذاریم. حقیقت، نه در فریادهای میدان‌های شهر، بلکه در سکوت گام‌های استواری است که برای ساختن، بخشیدن و مهر ورزیدن برداشته می‌شوند.

#️⃣ #اندیشه #مسئولیت_اجتماعی #اخلاق #کردار_نیک #توسعه_فردی #نقد_اجتماعی #انسانیت #آینده_نگری #سواد_رسانه_ای

کلید‌واژه شعار در سیاستتفاوت شعار و عملاخلاق رسانه‌ایمسئولیت اجتماعیصلح و دوستیفداکارینقش انسان در کائناتاندیشیدننقد اجتماعی